“Insecten hebben een imagoprobleem. Ze zijn verzot op ons voedsel, onze kleren, onze huizen, of nog erger, onszelf. Toch levert slechts 0,5% van alle insecten problemen op en zijn we zelfs van ze afhankelijk. Entomoloog Marcel Dicke doet in zijn verhalenbundel Blij met een dooie mug een succesvolle poging om het imago van insecten op te vijzelen.”

Lees meer

Wij, de neven Armijn Meijer en Vincent de Klerk, hebben samen een landgoed gekocht in het Zuid-Spaanse Rio de la Miel. Iets ten Oosten van het kustplaatsje Nerja waar je de bergen in rijdt tot zo’n 650 meter. Klik hier voor de kaart. Het landgoed is 12 hectare groot

Het land zelf is al 25 jaar onaangeraakt, wild en puur. Dit stuk heeft 20 jaar te koop gestaan en was van twee zusters die er een amandel-, olijf-, avocado- en wijngaard hadden.

Imker David heeft nu al 60 bijenkorven schoongemaakt en gerestaureerd. er komen er nog zo’n 30 bij. José zal met zijn enorme bulldozer een platform creëren waar de bijen veilig kunnen staan; ver van het huis, maar wel midden in het land en goed bereikbaar voor de imkers.

Vanaf zomer 2012 te huur, een aanrader!

staat uw omgeving op het spel, ga dan snel naar milieuhulp.nl

Een bijzonder leuk digitaal boek om eens door te bladeren.

Een mooie website als portal voor alle activiteiten: www.jaarvandebij.nl

Een twitter Jaarvandebij

Een facebook pagina Jaar van de Bij.

En heel veel activiteiten gedurende het hele jaar. Om niets te missen raden wij aan om abonnee te worden van de gratis nieuwsbrief.

Berlin Beekeeping

Ook dit was voor mij als leerling-imker weer een nieuw verschijnsel!

Meende ik altijd dat een bijenvolk goed en voldoende zou kunnen overleven van de honing die de bijen gedurende het zomerseizoen zelf in hun kasten en korven hadden verzameld, het tegendeel bleek waar te zijn..!

Het verbaasde me dan ook bijzonder, toen aan ons werd verteld dat we de komende twee weken moesten gaan zorgen voor voldoende suikerwater in onze kasten. Iedere avond kreeg iedere bijenkast een pot suikerwater toegevoegd, waarmee de bijenvolken bijgevoerd zouden worden.

Wouter van Bronswijk legde ons uit hoe wij dat moesten gaan doen, en hoe wij deze klus onderling zouden gaan verdelen. Te weten dat we met vijf leerling-imkers zijn, hield dit in, dat een ieder van ons eens per week naast onze eigen bijenkast, ook die van de andere leerlingen zouden bijvoeren met suikerwater. Een ieder moet zelf zorgen dat hij voldoende gevulde kannen met suikerwater achter z’n eigen kast heeft staan, zodat degene die die avond de beurt heeft om bij te voeren, ook hun lege Hakpotten kan bijvullen met suikerwater.

Afijn, ik kreeg de vrijdagavond toegewezen.

Bij de Supermarkt eerst een paar kilopakken kristalsuiker gekocht.

En daarna thuis aan de slag. Wat had Wouter ook alweer gezegd..?

Twee pakken suiker op 1 liter water. Ja, zo was het toch..!

Achter in de kast uiteindelijk een geschikt maatkannetje gevonden, want de verhoudingen moesten goed zijn, dat was immers belangrijk! Dus vulde ik het maatkannetje tot boven aan toe vol, en goot dat uit in een grote pan. Ik bracht het water aan de kook, waarna ik er de twee zakken met kristalsuiker aan toevoegde. Goed blijven roeren nu, met de pollepel. Ah, het leek allemaal prima te gaan. De suiker smolt onmiddellijk weg in het kokende water, en nu goed opletten dat het niet opnieuw aan de kook raakte, want dat mocht niet, was ons nadrukkelijk gezegd! Dan zou er een stofje vrijkomen, wat nadelig zou zijn voor de bijen. Geconcentreerd roerde ik dan ook met de pollepel in het steeds heter wordende suikerwater, totdat ik een paar bellen zag opborrelen. Gauw draaide ik het gasfornuis uit. Zo, dit moest goed zijn. Met een zucht nam ik de pan van het vuur af en zette de pan met gesmolten suikerwater bij het open keukenraam. Daar kon het vannacht afkoelen.

De volgende dag bekeek ik de inhoud van de pan. Wat leek het suikerwater dik..?!

Zou dit komen doordat het afgekoeld was, zo vroeg ik me wat vertwijfeld af. Maar hoe moest ik deze dikke brei nu in de lege colaflessen zien te krijgen? ik had nog geen kannen, en Wouter had me twee lege colaflessen meegegeven. Pfffff….het zweet brak me uit, want de helft dreigde ernaast te gaan. Niet erg handig allemaal, dacht ik bij mezelf.

Toen ik de volgende avond op het terrein van ‘De Bliee Bie’ met de twee flessen suikerwater aan kwam dragen, wierp Wouter van Bronswijk er zijn blik op, en zei toen onmiddellijk heel kalm: ‘Dit suikerwater is te dik Christien. Neem het maar weer mee naar huis, en verdun het opnieuw met water’.

Thuisgekomen bekeek ik nog eens goed de maten die op het literkannetje stonden afgedrukt. Bleek het een halve literkan te zijn…! Geen wonder dat het suikerwater zo moeilijk uitschonk. Had ik eerst toch maar beter gekeken…!

Ik voegde er dus nog eens de inhoud van de maatkan aan toe, en begon opnieuw met de pollepel in de pan met suikerwater te roeren. Ahhh….dit ging erop lijken. Nu liet het gesmolten suikerwater zich gemakkelijker in de colafles overgieten. De suikerbrei was tenslotte omgesmolten in suikerwater..!

In een oogopslag zag Wouter dat het nu wel goed was. Hendrik van der Hoorn zei dat hij thuis nog wel een paar lege kannen voor me had, die ik bij hem kon komen ophalen. Kijk, dat zou het veel makkelijker maken om het suikerwater in over te schenken ! Woh, wat voelde ik me opgelucht!

‘Al doende leert men’. ‘Door schade en schande wordt men wijs’. ‘Met vallen en opstaan’. Enzovoort, enzovoort…!

Helemaal waar..! Heel toepasselijk ook allemaal..!

Toch maar goed dat we, na het winterklaar maken van de bijenvolken,  straks met elkaar de bijenschuur weer in gaan, om onze theorielessen daar door te nemen. Er valt nog veel te leren…!

Met herderinnegroet uit Elspeet, Christien Mouw

Wat ik geleerd heb gedurende dit zomerseizoen? Heel veel, kan ik u wel zeggen…!

Juist omdat het niet gelijk allemaal zo gladjes verliep, heb ik hier veel van geleerd!

Een ding weet ik in ieder geval zeker: zonder de hulp en de goede raadgevingen van mijn beide leermeesters Wouter van Bronswijk en Kees van der Steeg, was ik nergens meer geweest!

De heide heeft, waarschijnlijk mede door de zware regenval die deze hele zomer ons landje onafgebroken teisterde, fantastisch mooi gebloeid. Het diep paars getinte bloemenkleed sterkte zich weken lang oogverblindend schoon uit over de vlakte, waar ik tijdens het hoeden van de kudde schapen intens van heb genoten. Daarbij werden we voortdurend vergezeld door het gonzende geluid van duizenden zoemende bijen, die ijverig van heidebloempje naar heidebloempje vlogen om daar de kostbare stuifmeel uit te halen en naar de bijenkasten te voeren. De afgelopen week heeft het haast iedere dag geregend. Dan zag ik de bijen niet. Ze bleven veilig in de kasten. Maar was het ook maar even droog, dan verzamelden ze binnen de kortste tijd zoveel stuifmeel in de kasten, dat binnen twee weken tijd, alle tien de raampjes vol met zuivere heidehoning gevuld waren. Te weten dat een zo’n raampje zo’n anderhalve kilo honing bevat, en uit een zo’n raampje drie tot vier potten zuivere heidehoning gehaald kan worden! Dit fenomeen dwingt zeker ons aller grootste respect af, nietwaar…?!

Laten we toch vooral zuinig zijn op de bijen, en ons allemaal inzetten, voor een goed leefklimaat voor deze ijverige insecten, die ons zo verwonderd doen staan. Ze verdienen het…!

Goed, mijn bijenvolkje was te klein om naar de heide toe te brengen. Zoals hiervoor reeds beschreven, kwam mijn koningin pas laat goed op gang, en is het volk op het terrein van de bijenvereniging blijven staan, waar ik het praktisch drie weken lang heb bijgevoerd met potten suiker. We tekenen vandaag 9 September 2011, en zo te zien zag mijn bijenvolk er vanavond goed en florissant  uit.

Enkele raampjes waren al bijna tot bovenaan verzegeld en gevuld met heidehoning, die nu als wintervoer voor de bijtjes zelf dienst zal gaan doen. Kees van der Steeg vertelde mij vanavond nog, dat je dan pas een bijenvolk naar de heide moet brengen, als het volk er als het ware uitziet als ‘een pan overkokende melk’. De bijtjes moeten als het ware boven de kast uit puilen, zo groot moet het volk zijn. Leuk gezegd, en goed te onthouden bovendien! Breng je een klein volk naar de heide toe, heb je grote kans dat het volk, eenmaal aangegroeid op de heide, gaat zwermen. En dan ben je ineens alles kwijt! Het is me in ieder geval wel duidelijk geworden, dat een goede jonge koningin aan het begin van het zomerseizoen, zeer bepalend is voor de rest van het welzijn en daarmee de vreugde van jouw imkerseizoen!

Wouter van Bronswijk vertelde ons tijdens het koffiedrinken in de bijenschuur nog, dat het voor het bijenvolk niet erg is, als het bij tijd en wijlen een paar dagen regent wanneer de volken op de heide staan. Dit is juist te prefereren! De reden daarvan legde hij ons duidelijk uit. Kijk, als het iedere dag zomers warm is buiten en droog, dan vliegen de bijen voortdurend af en aan met de stuifmeel. Ze brengen zoveel stuifmeel in de kasten, dat ze er alle cellen mee vol drukken, en er geen ruimte meer over blijft voor het broed. Aan het eind van de zomer, heeft het bijenvolk juist een sterk en groot bijenvolk nodig om daarmee de winter in te gaan. Regent het, dan blijven de bijen in de kast en gaan ze binnen aan het werk. Ze transporteren de stuifmeel dan naar boven.

Beneden komt er ruimte voor het broed, en ontwikkelt zich daar zo een mooi jong bijenvolk.

Een hoop geleerd dus weer vanavond op onze imkersvereniging ‘De Blee Bie’.

Volgende week worden de bijenkasten en korven weer opgehaald van de heide, en zal de bedwelmende geur van de zuivere heidehoning de bijenschuur vullen, waar de volle heldere heidehoning uit de raampjes geperst zal worden. Deze honing kun je niet slingeren, daar is ze veel te dik voor. De heidehoning is goud- tot donkerbruin van kleur.

En er zullen honingraten in plakken gesneden worden, de sneeuwwitte raten die de bijen zelf gebouwd hebben. Is het niet meer dan verwonderlijk….?

Met herderinnegroet uit Elspeet,  Christien Mouw